miernik temperatury z sondą

Długość otworów strzałowych

Ostateczne określenie długości otworów strzałowych związane jest z organizacją robót w szybie. Za najbardziej odpowiednią należy uważać taką długość otworów strzałowych, która zapewnia możliwie najmniejsze zużycie czasu na wykonanie wszystkich czynności związanych z uzyskaniem 1 m postępu szybu, a tym samym pozwoli ną uzyskanie najlepszego tempa budowy szybu. Na podstawie doświadczeń uważa się, że najodpowiedniejsza długość otworów strzałowych wynosi od 1,6 do 3,0 m.

Sposób rozmieszczania otworów w przodku szybu zależy od charakteru zalegania przebijanych warstw skalnych (kierunku uwarstwienia, przebiegu szczelin) oraz od przekroju poprzecznego szybu. Prawidłowe rozmieszczenie otworów powinno zapewniać:

– dokładne oderwanie i zruszenie skały na głębokości zabioru bez potrzeby stosowania dodatkowego urabiania,

– uzyskanie prawidłowego przekroju poprzecznego szybu,

– równomierne i właściwe rozdrobienie skały,

– uzyskanie równej powierzchni dna i ociosów po odstrzale.

Przy głębieniu szybów o przekroju okrągłym w słabo nachylonych warstwach skalnych, otwory strzałowe rozmieszcza się na okręgach kół rozmieszczonych współśrodkowo ze środka dna szybu ku ociosom (rys. 11.14). Otwory założone na pierwszym okręgu od środka szybu są otworami włomowymi. Otwory wło-

Rozmieszczenie otworów strzałowych w szybach o przekroju okrągłym jest zależne od średnicy szybu oraz charakteru skał. Przy stromym zaleganiu warstw skalnych w szybie rozmieszczenie otworów strzałowych na współśrodkowych okręgach nie daje pożądanych rezultatów – gdyż współczynnik wykorzystania otworów strzałowych jest mały, a zwłaszcza tych otworów, których kierunek przebiega zgodnie z uwarstwieniem skał. Przykład rozmieszczenia otworów strzałowych przy stromym zaleganiu warstw skalnych przedstawiono na rys. 11.15. Rozmieszczenie otworów strzałowych, ilość MW w poszczególnych otworach oraz sposób odpalania określony jest w metryce strzałowej.

Rozmieszczenie otworów w szybie przy stromym zaleganiu warstw skalnych

Po wywierceniu .otworów strzałowych napełnia się je materiałem wybuchowym, a resztę otworu wypełnia się przybitką. Do głębienia szybów w kamieniu bez zagrożenia pyłowego, metanowego i przy dopływie wody używa się jako MW dynamitów skalnych. '

Do głębienia szybów w kamieniu bez zagrożenia metanowego i pyłowego oraz bez dopływu wody można używać MW skalnych amonowo-saletrzanych. Do głębienia szybów w węglu o klasie A zagrożenia pyłowego, bez zagrożenia metanowego i bez dopływu wody, używa się jako MW karbonitów węglowych.

Do głębienia szybów w kamieniu w warunkach zagrożenia metanowego używa się MW powietrznych nitroglicerynowych. Do głębienia szybów w pokładach węgla w warunkach zagrożenia metanowego i pyłowego stosuje się MW powietrzne amo- nowo-saletrzane.

Jako środki zapalcze stosowane są dla szybów bez zagrożenia metanowego i pyłowego ZE ostre węglowe czasowe z opóźnieniem od 0 do 5 s oraz ZE ostre węglowe milisekundowe. W warunkach zagrożenia metanowego należy stosować zapalniki milisekundowe powietrzne. Używanie w szybach lontów bądź innego rodzaju zapalników jest wzbronione.

Obowiązującym obecnie we wlotach szybowych układem połączeń obwodu zapalnikowego jest układ równoległy {trójpierście- niowy), pokazany na rys. 11.16. W układzie tym poszczególne zapalniki podłącza się do trzech anten wykonanych w przodku szybowym w postaci pierścieni (stąd nazwa tego połączenia). Anteny układane są na palikach drewnianych 10, utwierdzonych w specjalnie do tego celu odwierconych otworach w dnie szybu.

Dolna antena obejmuje swym zasiągiem całą powierzchnię dna szybu i nazywa się anteną bierną 7. Powyżej nad anteną bierną umocowane są do tych samych palików dwie anteny 6, z których każda obejmuje połowę szybu. Noszą one nazwę anten czynnych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *