maska przeciwpyłowa typu ffp3 leroy merlin fpp3

Historyczny zarys rozwoju górnictwa

Górnictwo jest jedną z najstarszych dziedzin techniki i datuje się od czasów przedhistorycznych. Początkowo człowiek pierwotny zbierał i wygrzebywał rękami lub kijem leżące płytko w ziemi odłamki i otoczaki krzemienia, granitu i bazaltu o kształcie wygodnym do chwytania. Z biegiem czasu nauczono się ostrzyć je przez obłupywanie, a przedmioty te jako ostrza ręczne lub tłuki były głównymi narzędziami człowieka.

Okres, w którym kamień stanowił prawie wyłączną kopalinę użyteczną, nazywa się epoką kamienną. Obejmuje ona mniej wię- cej okres od 650 000 do 2150 lat przed naszą erą (p.n.e.). W drugiej połowie tej epoki wydobywano krzemień płytkimi szybikami, drążonymi w wychodniach pokładów. Jako narzędzi używano wówczas tłuków kamiennych, kilofów z rogu jelenia lub krzemienia, klinów z rogu itp. (rys. 1.1). Do urabiania twardych skał posługiwano się ogniem. Urabianie ogniem polegało na ogrzewaniu skały płomieniem ogniska zapalanego w przodku. Wskutek rozgrzania powstawały w skale szczeliny i pęknięcia, ułatwiające urabianie skały narzędziami ręcznymi. W celu wywołania większych spękań ogrzaną skałę polewano wodą. Użycie ognia do urabiania skał można zaliczyć do pierwszych wielkich wynalazków w technice górniczej. Wyrobiska oświetlano łuczywem smolnym lub za pomocą ognisk rozpalanych pod ziemią, W poszukiwaniu twardych i ostrych materiałów na narzędzia pracy napotkał człowiek inne kopaliny użyteczne, jak sól kamienną, metale w stanie rodzimym i ich rudy. Pierwszym metalem poznanym przez człowieka było prawdopodobnie złoto, a dopiero później poznano inne metale, jak miedź rodzimą, ołów, srebro i cynk.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *