świadectwo energetyczne

Lubelskie Zagłębie Węglowe

Lubelskie Zagłębie Węglowe tworzy podłużny obszar o powierzchni 4000 km2, rozciągający się od Radzymina i Parczewa na północy, do Chrubieszowa i granicy państwa na południu (zał. 4). Występuje tutaj karbon od wizenu do westfalu włącznie. Nadkład utworów karbońskich tworzą głównie utwory kredy i jury reprezentowane głównie przez margle, kredę oraz wapienie. Stwierdzono, że w części północnej utwory jurajskie stykają się bezpośrednio z karbonem, co pod względem zagrożenia wodnego jest zjawiskiem bardzo niekorzystnym, ze względu na bardzo silne zawodnienie tych utworów.

Utwory karbońskie rozwinęły się najlepiej w części południowo-zachodniej w pasie biegnącym od Wisły przez rejon Żyrzyna, Lublina, Tyszowca w kierunku granicy państwa. Karbon w tym rejonie wykazuje jednak zmienną grubość. Wydzielić można tutaj dwa zasadnicze rejony z różnie rozwiniętym karbonem: obszar południowo-wschodni (Chrubieszów-Korczmin-Chełm

Lubelski) i obszar północno-zachodni (Chełm Lubelski–Łęczna- Radzyń-Parczew). W części południowo-wschodniej utwory karbońskie osiągają grubość 150 do 420 m. Występują tu głównie węgle płomienne i gazowo-koksowe (typ 33 i 34). W części północno-zachodniej Zagłębia występuje ponad 20 pokładów węgla o grubości do 3,0 m. W większości są to węgle energetyczne (typ 32).

Węgiel jest skalą osadową pochodzenia organicznego. Pod względem chemicznym każdy węgiel kopalny jest, mieszaniną właściwej, palnej organicznej substancji węglowej z substancją mineralną i wodą. Tak więc, ze względu na skład chemiczny, węgle różnią się między sobą zawartością pierwiastków C, H, O, N i S, stanowiących palne składniki węgla oraz zawartością domieszek, tzw. balastu w postaci wilgoci i niepalnych składników mineralnych (glinokrzemiany, piryt, kalcyt itp.) wytwarzających przy spalaniu popiół.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *