hydrogeologia Rzeszów - Wrocław GGSprojekt

Metoda kesonowa

Metoda kesonowa polega na zastosowaniu kesonów do obudowy opuszczanej, tzn. specjalnych urządzeń zasilanych powietrzem sprężonym, które zapobiegają wypływowi skały ciekłej i wody spod buta obudowy i umożliwiają w ten sposób wyhieranie skały w szybie oraz wznoszenie obudowy ostatecznej.

Keson składa się z dwu głównych części (rys. 11.34), komory roboczej 1 i cylindra obudowy opuszczanej 2, uzbrojonego u dołu w stalowy but 6. Od góry komora robocza zamknięta jest żelbetowym pomostem 3. Dalsze podstawowe urządzenia oprócz samego kesonu stanowią: urządzenie śluzowe 4, przewód 5 łączący

Do komory roboczej 1 doprowadza się powietrze sprężone o takim ciśnieniu, by przezwyciężyć ciśnienie hydrostatyczne wody zawartej w skale ciekłej i powstrzymać jej dopływ do przodku w czasie głębienia.

Dla wyrównania ciśnień przy przejściu z otoczenia znajdującego się pod ciśnieniem atmosferycznym do komory roboczej kesonu, w której panuje zwiększone ciśnienie, tzw. robocze, i na odwrót, służy urządzenie śluzowe. Urządzenie to składa się najczęściej z trzech komór w postaci szczelnych cylindrycznych zbiorników, połączonych z sobą przejściami zaopatrzonymi w drzwi zamykane hermetycznie.

W miarę wybierania skały ciekłej w komorze roboczej keson opuszcza się pod własnym ciężarem, wobec czego trzeba uzupełniać obudowę od góry. Jako materiału do obudowy używa się żelazobetonu, rzadziej cegły lub betonu. Opuszczanie obudowy wymaga przedłużania przewodu łączącego komorę roboczą kesonu z urządzeniem śluzowym, co jest skomplikowaną czynnością zajmuje dużo czasu. Dlatego też w szybach o większej średnicy urządzenie śluzowe zabudowuje się na stałe na obudowie opuszczanej i opuszcza się je równocześnie z obudową (rys. 11.35).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *