drabiny mocowane

Obudotra stropnicami członowymi

Obudotra stropnicami członowymi w trójkąt charakteryzuje się tym, że głębokość zabioru równa jest połowie długości stropnicy (rys. 8.66). Końce stropnic tak od strony czoła wyrobiska ścianowego, jak i od strony zawału przesunięte są względem siebie w poszczególnych rzędach obudowy o połowę długości stropnicy. Końce dowolnych trzech kolejnych rzędów tworzą trójkąt równoramienny. Jest to najbardziej rozpowszechniona obudowa w wyrobiskach ścianowych prowadzonych z zawałem stropu, zwłaszcza w których pracują kombajny.

Obudowa stropnicami członowymi w zakos (rys. 8.67) należy do mniej rozpowszechnionych i stosowana jest w przypadkach, gdy głębokość zabioru jest mniejsza od połowy długości stropnicy, przy czym jednocześnie wielokrotność głębokości zabioru równa się długości stropnicy.

Obudowa w zakos nadaje się najlepiej w wyrobiskach ścianowych urabianych strugiem, w których warunki wymagają za- bezpieczenia nowo odkrytego .stropu już po postępie wyrobiska o 0,3 do 0,4 m.

Rabowanie obudowy indywidualnej w wyrobiskach ścianowych. Przez rabowanie obudowy rozumie się usuwanie z wyrobisk elementów obudowy, celem spowodowania planowanego zawału stropu.

Obudowy drewnianej w wyrobiskach ścianowych prowadzonych z podsadzką hydrauliczną w zasadzie nie rabuje się (pozostaje wraz z wyrobiskiem podsadzona), można w szczególnie dobrych warunkach geologicznych usunąć część stojaków wskazanych przez osobę dozoru ruchu.

Rabowanie stojaków hydraulicznych jest na Ogól dosyć łatwi:. Polega na założeniu na stojak haka do rabowania oraz liny lub łańcucha a następnie na otwarciu zaworu rabującego. Ciecz hydrauliczna przepływa wówczas do rdzennika (w stojakach typu SHI) lub wypływa na zewnątrz {przy stojakach typu SHC) i wówczas rdzennik zsuwa się. Za pomocą łańcucha stojak wyciąga się do pola zabudowanego. .

Rabowanie stojaków ciernych jest czynnością znacznie trudniejszą, Rabowanie wykonuje rębacz rabunkowy oraz pomocnik. Przed przystąpieniem do rabowania do stojaka zaczepia się łańcuch długości około 3 m lub długi hak. Rębacz stojąc w dobrze zabezpieczonym miejscu uderza lekko kilka razy w klin (jeśli jest to stojak o jednym klinie) znajdujący się w zamku stojaka za pomocą kilofa lub młotka osadzonego na długim trzonku. Wskutek tych uderzeń stojak luzuje się stopniowo oraz zsuwa. W chwili całkowitego zluzowania stojaka pomocnik rębacza ciągnie stojak za pomocą łańcucha lub haka do pola zabudowanego.

Jeżeli zamek cierny ma dwa kliny, to rębacz rabunkowy wybija pierwszy klin w sposób poprzednio opisany. Po wybiciu klina zaciska go bardzo lekko z powrotem i przystępuje do wybijania drugiego klina również w sposób opisany poprzednio. Po wybiciu drugiego klina rdzennik stojaka zsuwa się powoli i pomocnik rabunkarza wyciąga stojak do zabudowanego pola.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *