czyszczenie kanałów wentylacyjnych

Strzelanie przy użyciu barbarytu powietrznego FGH

Strzelanie polega na tym, że zamiast przybitki wtłacza się do otworu po jego załadowaniu wodę pod zwiększonym ciśnieniem (rys. 10.36). Ten sposób strzelania nazywany bywa często. strzelaniem pod ciśnieniem. Ma ono na celu wtłoczenie wody do pokładu, rozluzowanie i urabianie węgla. Do wtłaczania wody stosowane są urządzenia z importu typu GESBO-DWS lub krajowej produkcji N-l, N-2, N-3, N-4, NW-1, NW-2, NW-3, NWS-2.

Agregat GESBO składa się z głowicy gumowej, na końcu której znajduje się kaptur stalowy, z węża gumowego z manometrem oraz z pompy. Głowicę gumową wkłada się do otworu strzałowego, który został załadowany niewielkim ładunkiem MW (100 g), następnie głowicę łączy się z wężem gumowym, na którym zabudowany jest manometr i który połączony jest z pompą.

Po uruchomieniu pompy następuje wtłaczanie pod zwiększonym ciśnieniem wody do otworu strzałowego. W czasie wtłaczania wody, pod zwiększonym ciśnieniem głowica gumowa (ze stalową końcówką) „pęcznieje”, rozpierając się o ścianki otworu, co przeciwdziała wypadnięciu głowicy z otworu oraz uszczelnia otwór. Z chwilą osiągnięcia ciśnienia 0,8 do 5 MPa dokonuje się odpalenia ładunków w otworze. Po odpaleniu pompa wyłącza się samoczynnie. Wąż gumowy ma rozdzielacz umożliwiający podłączenie trzech głowic gumowych, co równoznaczne jest z możliwością równoczesnego odpalania w trzech otworach strzałowych. Po odpaleniu głowice zostają wyrzucone z urobkiem i mogą być zastosowane ponownie. Schemat instalacji hydraulicznej do strzelania pod ciśnieniem pokazano na rys 10.37

W celu uzyskania przy strzelaniu większej ilości węgla grubego, otwory w czole przodku o nominalnej długości 1,5 m wierci się nachylone w dół pod kątem 45 do 60°, przy czym odległość między otworami zależna jest od twardości węgla i występujących w nim szczelin. Średnia odległość między otworami wynosi 0,7 do 1,5 m.

Opisany sposób strzelania wymaga oprócz specjalnego MW stosowania również specjalnego typu zapalników elektrycznych (barbaryt powietrzny FGH odporny na ciśnienie do 10 MPa), odpornych na ciśnienie 5 MPa. Takim zapalnikiem jest wspomniany już zapalnik typu KZnPT. Strzelanie pod ciśnieniem charakteryzuje się między innymi następującymi zaletami:

– zmniejsza do minimum zapylenie przodków pyłem węglowym,

– nie ma prawie zupełnie gazów odstrzałowych,

– rozrzut urobku jest minimalny,

– poprawa wypadu grubych sortymentów węgla przekracza nawet 10%.

Strzelanie centralne

Strzelanie centralne polega na tym, że odpalanie załadowanych otworów strzałowych odbywa się z powierzchni, pomiędzy zmianami, przy nieobecności załogi na dole kopalni. Sposób ten stosowany jest w tych przypadkach, gdy roboty strzelnicze stanowią duże zagrożenie dla załogi ze względu na możliwość zainicjowania wybuchu lub spowodowania wyrzutów gazów i skal. Instalacja centralnego strzelania (rys. 10.38) składa się z:

– zapalarki, która najczęściej zainstalowana jest w hali maszyny wyciągowej,

– kabla łączącego zapalarkę z rozdzielnią skrzynkową ognlo- szczelną zainstalowaną na podszybiu pierwszego poziomu,

– kabli strzałowych prowadzących od rozdzielni na pierwszym poziomie do rozdzielni na poziomach niżej leżących i do rejonów,

– linii strzałowych stałych, które doprowadzone są do roz dzielni w rejonie na odległość 30 do 80 m od czoła przodku, linie te są zakończone zwieraczami ognioszczelnymi (rys. 10.39) (typu KTC-4212), . stosowana jest zapalarka SKZ Barbara 4a, a odpala się 50 ZE w jednym przodku, to jeden obwód strzałowy obejmuje pięć przodków. Zapalniki łączy się szeregowo-równolegle, przy czym w jedną grupę szeregową powinno się łączyć 12 do 25 ZE.

Strzelanie centralne zmusza do bezwzględnego przestrzegania założonego rytmu pracy. Odpowiednio i terminowo wykonany obwiert przodku w wielu przypadkach decyduje o zamknięciu cyklu w ciągu zmiany. Stosowanie strzelania centralnego wprowadza nowe cechy do techniki strzelniczej, z których jako najważniejsze należy wymienić:

– przodki odpalane są raz na zmianę przy nieobecności załogi na dole,

– nie wolno odpalać indywidualnie w czasie zmiany (za wyjątkiem usuwania niewypałów oraz strzelania na przy- bierkach przy wentylacji opływowej),

– w przypadku nieodpalenia ładunków w otworach wskutek błędów lub usterek w obwodzie strzałowym bądź wad zapalników, uniemożliwia się pracę zmiany w przodku,

– strzałowy nie ma możliwości kontrolowania efektu swojej roboty strzelniczej.

Strzelanie centralne stosowane jest głównie w kopalniach ROW, w których wydzielanie się metanu jest duże. Oprócz naczelnej zasady strzelania centralnego, tzn. zagwarantowania pełnego bezpieczeństwa załogi w przypadku ewentualnego wybuchu powstałego od robót strzelniczych, strzelanie centralne ma jeszcze wiele zalet, z których najważniejsze to:

– możliwość stosowania w kopalniach o silnym zagrożeniu metanowym (do 1,5% C1I4) MW skalnych i ZE zwłocznych,

– możliwość wykonywania robót strzelniczych w wyrobiskach pochyłych ze wzniosem powyżej 10%,

– wyeliminowana jest najczęstsza przyczyna wypadków strzałowych, spowodowana niedozwolonym przebywaniem osób w zasięgu skutków robót strzelniczych,

– załoga nie styka się z gazami odstrzałowymi.

Strzelanie pologniowc metodą Cardox

W kopalniach eksploatujących węgiel z silnie metanowych pokładów zastosowanie MW do urabiania jest ze względów bezpieczeństwa prawie wykluczone. To ograniczenie zmusiło naukowców do opracowań innych sposobów urabiania, które charakteryzowałyby się równie dobrymi efektami, jak urabianie MW, a jednocześnie były bezpieczne.

Pierwsza została wprowadzona metoda pólogniowa Cardox (czytaj Kardoks) dopuszczona do stosowania w polach metanowych z tym ograniczeniem, że nagromadzenie gazów nie przekroczy 2%. Strzelanie metodą Cardox polega na zastosowaniu skroplonego dwutlenku węgla umieszczonego w zamkniętej na- bojnicy (pełniącego tu rolę ładunku MW). Pod wpływem wytwarzającego się ciepła dwutlenek węgla przechodzi gwałtownie w stan gazowy i wytwarza wysokie ciśnienie w nabojnicy (do około, 200 MPa). Ciśnienie sprężonego gazu przekracza wytrzymałość metalowego krążka ciśnieniowego, zasłaniającego otwór wylotowy nabojnicy. Krążek zostaje przerwany a sprężony gaz wypływający z nabojnicy do otworu urabia skalę (węgiel).

Nabojnica Cardox (rys. 10.40) składa się z następujących zasadniczych części: głowicy 1, rury 2, wykonanej ze stali chro- mowo-molibdenowej, która jest zarazem zbiornikiem dwutlenku węgla 3, krążka ciśnieniowego 4, czopa wylotowego 5, podgrzewacza 6 oraz dwóch uszczelek: stalowej 7 i fibrowej 8. Głowica i czop wylotowy połączone są z rurą za pomocą mocnego gwintu.

W głowicy 2 znajduje się kanał zamykany zaworem siodełkowym 9, służącym do wtłaczania do nabojnicy sprężonego dwutlenku węgla. W głowicy znajduje się urządzenie do elektrycznego włączania podgrzewacza. Urządzenie to składa się ze sworz- nia izolowanego 10, stykającego się z jednej strony z drutem zapalnika podgrzewacza, a z drugiej z odizolowanym od kadłuba otworem 11, służącym do założenia końcówki z wtyczką jednego przewodu strzałowego.

Zamknięcie obwodu elektrycznego uzyskuje się przez włożenie końcówki z wtyczką drugiego przewodu strzałowego do nie- izolowanego otworu 12. Z głowicą styka się drugi sprężynujący przewód zapalnika podgrzewacza.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *