bebabyaw construction remonty gliwice

Wiercenia obrotowe

Najczęściej stosowane spośród różnych metod wierceń są wiercenia obrotowe. Wiercenie obrotowe polega na tym, że narzędzie wiercące zwane świdrem lub koronką wiertniczą, wykonując ruch obrotowy, skrawa, ściera i kruszy skały na dnie otworu. Ze względu na silę napędową potrzebną do obracania świdra wiercenia obrotowe dzielą się na:

– ręczne, zwane okrętnymi,

– mechaniczne zwane maszynowymi.

Przy wierceniu obrotowym skała na dnie otworu może być rozkruszona na całym przekroju dna i wiercenie takie nazywa się pełne lub pełnootworoyje albo też na dnie otworu może być ścierany pierścień skały, podczas gdy wewnątrz pozostaje nienaruszona objętość skały zwana rdzeniem wiercenie takie nazywa się rdzeniowe.

Ze względu na sposób usuwania zwiercin z dna otworu wiertniczego wiercenia obrotowe można podzielić na suche i z płuczką, przy czym wiercenia obrotowe maszynowe prowadzone są zawsze jako płuczkowe.

Do przepłukiwania otworu wiertniczego przy wierceniach głębokich stosowana jest zazwyczaj płuczka iłowa. Uzyskuje się ją przez zmieszanie iłu z wodą w specjalnie do tego celu przeznaczonych mieszalnikach mechanicznych. Płuczka iłowa spełnia w czasie wiercenia otworu następujące zadania:

– wynosi na powierzchnię zwierciny

– wzmacnia ściany otworu wiertniczego, osadzając na nich cienką, lecz gęstą i trwałą warstwę iłu, przez co unika się konieczności zabezpieczania ścian otworu specjalnymi rurami, co w konsekwencji obniża koszty wiercenia

– utrzymuje w stanie zawieszenia okruchy przewiercanych skał i nie dopuszcza do ich opadania i zaklinowania przewodu wiertniczego, gdyby z jakiegokolwiek powodu krążenie płuczki zostało w otworze zatrzymane

– stwarza przeciwciśnienie hydrostatyczne w otworze, przez co zapobiega nagiemu wypływowi gazu, ropy lub wody, które znajdują się niekiedy w pokładach pod znacznym ciśnieniem naturalnym

– ochładza świder, który rozgrzewa się podczas pracy '

– zmniejsza tarcie przewodu o ściany otworu wiertniczego.

Wiercenie obrotowe – ręczne

Wiercenie obrotowe ręczne stosuje się do wykonywania płytkich otworów wiertniczych o głębokości najwyżej do 50 m w warstwach miękkich. Wiercenia te wykonuje się w celach badawczych gruntu pod budowę, geotechnicznych, w celach poszukiwawczych wody lub surowców ceramicznych. Średnice otworów wierconych są różne, najczęściej wynoszą 100 do 250 mm. Wiercenie obrotowe ręczne wykonuje się przy użyciu różnego rodzaju świdrów zależnie od rodzaju i twardości przewierconych warstw.

Do wiercenia w warstwach miękkich i sypkich, jak gliny, iły, piaski, najczęściej stosowany jest świder łyżkowy (rys. 3.26a). Ma on kształt rury z rozcięciem z boku w postaci szerokiej szczeliny. Długość świdra wynosi około 1 m. U dołu świder ma z jednej strony zagięcie do wnętrza, które służy do tego, aby nabrany urobek nie wypadł ze świdra, z drugiej zaś strony ma odpowiednio wykonane ostrze.

Do wiercenia w zbitych warstwach glin, iłów, piasków oraz żwirów służy świder spiralny (rys. 3.26b). Zwoje śrubowe tego świdra zakończone są u dołu dwoma ostrzami.

Przy wierceniu w gruntach nawodnionych stosuje się świdry łyżkowe z zaworem klapowym lub kulkowym u dołu. Są to właściwie łyżki do usuwania zwiercin opisane przy wierceniu udarowym, przystosowane do wiercenia w wodnistych piaskach i glinach.

Wiercenia obrotowe ręczne wykonuje się w sposób następujący: wiertacze przykręcają kluczami świder do żerdzi wiertniczej. Następnie nakładają na żerdź na wysokości 1,5 m klucz do obracania i obracają żerdź razem ze świdrem, przy czym jeden z wiertaczy utrzymuje żerdź pionowo i naciska świder, aby się łatwiej zagłębiał w przewiercane warstwy skał.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *