suwnice szczecin

Wiercenie udarowe ręczne

Wiercenie udarowe ręczne może odbywać się na sztywnym przewodzie, to jest gdy dłuto i obciążnik połączone są bezpośrednio z żerdziami wiertniczymi. Żerdzie wiertnicze (rys. 3.17) są to pręty stalowe o przekroju kwadratowym lub okrągłym o długości 2, 2,5, 3 do 5 m i łączone ze sobą za pomocą gwintów. Żerdzie wiertnicze mogą być pełne lub rurowe. Chętniej używa się żerdzi rurowych, gdyż są lżejsze, bardziej wytrzymałe na skręcanie i mogą być użyte do wiercenia płuczkowego.

Przy wierceniu na sztywnym przewodzie następuje częste łamanie i urywanie się żerdzi wiertniczych. Aby uniknąć łamania się i urywania żerdzi wiertniczych, stosuje się tzw. nożyce, które wstawia się. między obciążnik a żerdzie wiertnicze.

Spośród wielu typów nożyc najprostszą budowę mają nożyce ogniwowe (rys. 3.18), składające się z dwóch ogniw 1 i 2 mogących się przesuwać w płaszczyźnie pionowej względem siebie.

Dla umożliwienia wiertaczom podnoszenia, szybkiego opuszczania i obrócenia o pewien kąt przewodu wiertniczego służą klucze żerdziowe (rys. 3.19) umocowane na żerdziach wiertniczych.

Opisany sposób ręcznego wiercenia, ze względu na wzrastający wraz z głębokością ciężar przewodu, może być stosowany tylko do głębokości 10 m. Przy wierceniu otworów głębszych stosuje się belkę dwuramienną, zwaną wahaczem. Urządzenie takie przedstawiono na rys. 3.20. Wahacz przekazuje przewodowi wiertniczemu, udary, natomiast przechodząca przez krążek u szczytu trójnoga lina połączona z wciągarką służy do wyciągania i zapuszczania przewodu wiertniczego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *